Zdaniem Curtisa

Przyjmuje się obecnie, że w organizmie zarodka ważną rolę w agregacji wędrujących komórek odgrywa zjawisko tzw. zahamowania przez kontakt (contact inhibition). Zjawisko to było szczegółowo badane w pracowni Abercrombiego. W wyniku tego szczególnego oddziaływania na siebie komórek ich ruchy ustają, co z kolei umożliwia zadziałanie innych czynników współdziałających w agregacji, a także odpowiedzialnych za swoiste powinowactwo. Zahamowanie przez kontakt występuje, gdy wędrująca komórka zetknie się swoją powierzchnią z powierzchnią innej komórki lub nawet z powierzchnią tworów niekomórkowych (np. skupienia włókien kolagenowych) o odpowiednich własnościach. Jeżeli więc wędrująca komórka zostanie otoczona innymi komórkami

o pewnych określonych własnościach powierzchni, to jej ruch zostaje trwale zahamowany. Zjawisko to nie jest jednak specyficzne i nie tłumaczy zdolności rozpoznawania się komórek należących do jednego typu.

Zdaniem Curtisa substancja cementowa spajająca komórki nie odgrywa zasadniczej roli w agregacji i powinowactwie podobnych do siebie komórek. Być może nawet, że substancja cementowa w ogóle nie istnieje. Badacz ten wszelkie zjawiska dotyczące adhezji komórek sprowadza do gry sił określonych strukturą i składem warstwy powierzchniowej komórki. Jak już podawaliśmy, Moscona przypisuje duże znaczenie substancji cementowej. Tylko przyszłe badania mogą przynieść rozstrzygnięcie kontrowersji poglądów Curtisa i Moscony.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>