Według Moscony

się komórek w organogenezie. W warunkach doświadczalnych uzyskuje się agregację po raz drugi. Dlatego nazywamy ją reagregacją. Uformowanie się typu agregatu składającego się z dwóch rodzajów komórek zmieszanych ze sobą in vitro zależy od ich swoistych cech narządowych i tkankowych (ryc. 197). Powinowactwo komórek

należących do jednego rodzaju tkanki czy narządu jest w takiej mieszaninie silniejsze od powinowactwa gatunkowego. Dlatego więc w mieszaninie komórek nerkowych zarodka kury i komórek chrząstki zarodka myszy powstają skupienia utkania nerkowego i osobne, wydzielone skupienia komórek chrzęstnych. W obu tych agregatach biorą udział komórki zarodka kury i myszy. Jak stwierdził Moscona: „środki rozpoznawania się wzajemnego komórek są najwyraźniej nadrzędne w stosunku do różnic gatunkowych”.

Według Moscony dwa czynniki decydują o powinowactwie komórkowym przejawiającym się w czasie rozwoju: powierzchnia komórki i substancje międzykomórkowe, które spajają komórki. Szczególna rola przypada wśród tych substancji cukrom powiązanym z białkami. Być może, że te same związki pozwalają komórkom agregującym na wzajemne rozpoznawanie się i grupowanie zgodnie z przynależnością tkankową czy też narządową.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>