W doświadczeniach nad transplantacją

Poszczególne grupy komórek możemy wycinać i przeszczepiać nie tylko w rozmaite miejsca organizmu gospodarza, ale także w różnych okresach rozwojowych dawcy i biorcy. Metoda eksplantacji i transplantacji.umożliwia dlatego badanie nie tylko aktualnych możliwości rozwojowych poszczególnych terytoriów komórkowych, ale także zmianę tych możliwości w czasie, tj. w trakcie rozwoju zarodka.

W doświadczeniach nad transplantacją ważne jest, aby można było zawsze odróżnić komórki przeszczepu od komórek gospodarza. Z tego powodu nie ogranicza się transplantowania komórek do przemieszczenia ich w inne miejsce organizmu tego samego osobnika (transplantacja autoplastyczna, czyli autotransplantacja) lub osobników tego samego gatunku (transplantacja homoplastyczna albo homo- transplantacja). Często, np. jeśli istnieją różnice w pigmentacji, korzystne okazuje się przeszczepianie komórek do osobników innego gatunku, należącego do tego samego rodzaju co dawca (transplantacja heteroplastyczna, czyli heterotran- splantacja) lub nawet do osobników jeszcze bardziej odległych, zaliczanych do zupełnie innego rodzaju (transplantacja ksenoplastyczna, albo ksenotransplan- tacja).

Z uwagi na zachodzące po przeszczepieniu tkanek reakcje immunologiczne (por. rozdz. na str. 254), transplantacje hetero- i ksenoplastyczne, a często nawet homotrans- plantacje są u dorosłych zwierząt kręgowych bardzo trudne do przeprowadzenia. U zarodków niższych kręgowców, a także u wielu zwierząt bezkręgowych przyjęcie się przeszczepów jest jednak możliwe nawet po transplantacjach ksenoplastycznych. Jak zobaczymy poniżej, interesujące wyniki udało się w ten sposób uzyskać przeszczepiając komórki płazów ogoniastych do płazów bezogoniastych, a nawet tkanki zarodków ssaków do zarodków ptaków.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>