U wielu zwierząt

U wielu zwierząt nawet najmłodszy zarodek nie jest jednak w stanie wyrównać ubytków zadanych ręką eksperymentatora. Badania Conclina wykazały, że przykładem zwierząt, których rozwój jest od samego początku ściśle zdeterminowany, jest osłonica Styela partita. Po wniknięciu plemnika do komórki jajowej zaznaczają się w jej cytoplazmie cztery rejony plazmatyczne (porównaj str. 301), które różnią się pomiędzy sobą zabarwieniem i wielkością zawieszonych w nich ziarnistości. Półkulę animalną jaja zajmuje jasna ektoplazma. Poniżej niej, po przyszłej tylnej stronie zarodka, odnajdujemy w postaci żółto zabarwionego półksiężyca mezo- plazmę, a naprzeciwko, po stronie przedniej, wyodrębnia się tzw. szary półksiężyc, zwany też półksiężycem notochordalnym. Pozostałą przestrzeń półkuli wegetatywnej zajmuje ciemna, bogata w żółtko endoplazma.

Podczas bruzdkowania wspomniane rejony plazmatyczne ulegają rozdrobnieniu i tworzą poszczególne terytoria komórkowe. Dzięki ich odmiennemu zabarwieniu

losy tych terytoriów można śledzić aż do stadium larwalnego i dlatego ustalenie ich prospektowego znaczenia nie jest trudne. Jasna ektoplazma okazuje się prospektywną ektodermą zarodka, ciemna endoplazma – prospektywną entodermą, a żółta mezoplazma – mezodermą. Interesujące są losy szarego półksiężyca: z jego części graniczącej z ektoplazmą rozwija się w dalszym ciągu płytka neuralna, natomiast z rejonu przylegającego do endoplazmy – struna grzbietowa.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>