Rola gradientów w procesach indukcji

W badaniach nad identyfikacją chemiczną czynników indukujących bardzo ważną rolę odegrało odkrycie różnic pomiędzy zdolnościami do indukcji wykazywanymi przez poszczególne induktory heterogenne. Induktory te często naśladują właściwości indukcyjne kolejnych odcinków dachu prajelita. Jak wykazały badania Toivone- na, wątroba świnki morskiej traktowana alkoholem działa np. jak induktor głowowy i wywołuje powstanie struktur przodo- i śródmózgowia nerka żmii jest induktorem elementów tyłomózgowia, a znów nerka świnki morskiej traktowana alkoholem indukuje struktury rdzenia kręgowego. Z kolei szpik kostny świnki morskiej traktowany alkoholem wywołuje tworzenie się wyłącznie elementów mezodermalnych tułowia i ogona, a więc strunę grzbietową, somity, zawiązki kończyn itp.

Właściwości te mogą się jednak zmienić w zależności od sposobu przygotowania tkanek. Zauważono np., że zagotowanie lub ogrzanie induktorów mezodermalnych znosi całkowicie ich właściwości indukcyjne, natomiast induktory tyłomózgowia pod wpływem ogrzania przekształcają się w induktory przodo- i śródmózgowia. Wyniki te, a także i inne dane nasunęły przypuszczenie, że różnice w zdolnościach indukcyjnych poszczególnych induktorów są zależne od obecności w ich komórkach dwóch substancji indukujących, które występują obok siebie w różnych proporcjach. Substancja pierwsza, nazwana induktorem neuralizującym, indukuje, występując sama, przodo- i śródmózgowie. Substancja druga, zwana induktorem mezodermalizującym, działając pojedynczo wywołuje powstanie wyłącznie elementów mezodermalnych. Zgodnie z tą hipotezą różnicowanie się struktur tyłomózgowia jest rezultatem obecności w tkance indukującej dużych ilości induktora neuralizu- jącego, a małych ilości induktora mezodermalizującego, natomiast wytwarzanie się struktur ogonowych następuje odwrotnie pod wpływem dużych ilości induktora mezodermalizującego, a małych ilości induktora neuralizującego.

Doświadczenie, które przemawia bardzo przekonywająco za słusznością tej hipotezy, przeprowadzone zostało także przez Toivonena i Saxena. Wszczepili oni pod prospektywny nabłonek młodej gastruli obok siebie preparat neuralizujący, wykonany z wątroby świnki morskiej, i preparat mezodermalizujący, sporządzony ze szpiku kostnego (ryc. 189). Preparaty te, występując same, indukowały albo struktury przodo- i śródmózgowia, albo wyłącznie elementy mezodermalne, tymczasem dzia

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>