Mikromery

Interesujący był rozwój komórek wieńca wl5 z których w trakcie prawidłowego rozwoju powstają także komórki ektodermalne. Po oddzieleniu komórek tego wieńca powstaje z nich orzęsiona blastula. W odróżnieniu od blastul uprzednio opisanych obserwuje się tutaj inwaginację części komórek. Powstające w wyniku tego jelito larwy jest wprawdzie bardzo niewielkie, ale, jak widzimy, różnicuje się ono z komórek, które w prawidłowym rozwoju nigdy nie uczestniczą w wytwarzaniu entodermy. Podobna sytuacja zachodzi podczas rozwoju komórek wieńca w2, które są presumptywną entodermą. Po ich izolacji powstają z nich larwy, które, w porównaniu z wszystkimi wymienionymi uprzednio, są najbardziej zbliżone do larw prawidłowych. Występuje u nich nie tylko silnie rozwinięte entodermaJne jelito, ale także ściana ektodermalna oraz mezenchymatyczne twory szkieletowe.

Mikromery (pi) oddzielone od pozostałych blastomerów mają jedynie ograniczoną zdolność dzielenia się. Po pewnym czasie zespół ich rozpada się na pojedyncze komórki, które nie są zdolne do dalszego różnicowania się.

Jak widać z powyższego przykładu, w kolejnych wieńcach blastomerów zauważyć można – idąc od bieguna animalnego do wegetatywnego – stopniową zmianę potencjału rozwojowego. Możliwości tworzenia struktur ektodermalnych wyznaczone są najsilniej wokół bieguna animalnego. W miarę zbliżania się do bieguna wegetatywnego możliwości te stopniowo maleją, przy czym jednocześnie stają się coraz silniejsze tendencje powstawania struktur entodermalnych.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>