Hipoteza współdziałania gradientów animalnych

Podobny efekt, lecz w jeszcze silniejszym stopniu, obserwuje się przy łączeniu komórek wieńca w2 z mikromerami. Dodanie do nich nawet jednego mikromeru redukuje prawie całkowicie struktury ektodermalne kosztem silnie rozwijającego się jelita. Jelito w tym przypadku, nie mogąc pomieścić się w obrębie komórek ektodermalnych, wypukła się na zewnątrz, tworząc tzw. egzogastrulę. Dodanie dwóch lub więcej blastomerów zjawisko to jeszcze bardziej nasila.

O ile hipoteza współdziałania gradientów animalnych i wegetatywnych podczas rozwoju wydaje się nie podlegać już wątpliwościom, to jednak nadal nie całkiem jasne jest, czym są gradienty pod względem materialnym i gdzie należy ich szukać. Wysuwane były w związku z tym rozmaite koncepcje. Charakterystyczny rozkład gradientów przypisywano m.in. rozmieszczeniu nie zidentyfikowanych bliżej substancji w cytoplazmie wewnętrznej jaja lub w jego korze, różnicom w strukturze molekularnej samej kory, przebiegowi w korze pewnych reakcji chemicznych ze zmieniającą się stopniowo szybkością i innym czynnikom.

Stosunkowo najłatwiej było rozstrzygnąć, czy gradienty znajdują się w płynnej cytoplazmie wewnętrznej komórki jajowej, czy też w jej korze. Wykazano bowiem, że silne odwirowanie jaj jeżowców i wywołane przez to przemieszczenie cytoplazmy wewnętrznej nie wpływa na ich rozwój. Można było stąd wnosić, że czynniki od których zależą gradienty, nie ulegają przemieszczeniu i że dlatego umiejscowione być muszą w bardziej stałej cytoplazmie korowej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>