Doświadczenie Roux. „Pólzarodek“

Doświadczenie Roux. „Pólzarodek“ powstały po zniszczeniu jednego blastomeru (wg Gottlieba). wytwarzała się tylko połowa zarodka (tzw. „półzarodek”) (ryc. 178), z czego Roux wysnuł wniosek, że zdolności rozwojowe każdego z obydwu blastomerów są już z góry ustalone, czyli zdeterminowane.

Kilka lat później temat ten podjął ponownie Driesch. W doświadczeniach swoich posłużył się on jednak odmiennym materiałem i zastosował inną metodykę. Driesch wykazał, że zarodki jeżowca można we wczesnych okresach rozwojowych mechanicznie rozdzielać na poszczególne blastomery. Stwierdził on przy tym, że jeśli separacja blastomerów nastąpi w stadium 2 lub 4 blastomerów, wówczas z każdego z nich rozwinie się prawidłowo zbudowana larwa, która różni się od normalnie powstających larw jedynie odpowiednio mniejszymi rozmiarami.

Wbrew przewidywaniom, które można było wysnuć w oparciu o wyniki otrzymane przez Roux, każdy z dwóch lub czterech blastomerów może wytworzyć w opisanych warunkach całą larwę, pomimo że w toku normalnego rozwoju, kiedy blastomery pozostają ze sobą połączone, powstaje z nich tylko połowa lub czwarta-część zarodka.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>