Biegunowy rozkład tendencji animalnych

Biegunowy rozkład tendencji animalnych i wegetatywnych nasunął Hórstadiu- sowi myśl, że prawidłowa budowa larwy jest wynikiem współdziałania obydwu tych tendencji i zależy od odpowiedniej ich równowagi. Zgodnie z hipotezą Runnstroma przyjął on, że tendencje animalne i wegetatywne występują w jaju jeżowców w postaci tzw. gradientów. Pod pojęciem „gradient” rozumiemy rozkład, w obrębie określonej przestrzeni, jakiegoś czynnika fizycznego lub chemicznego, którego wielkość zmienia się stopniowo z punktu do punktu. W omawianym przykładzie mielibyśmy zatem do czynienia z dwoma gradientami: pierwszy, wyrażający tendencje animalne, wykazywałby najwyższe nasilenie wokół bieguna animalnego, a najniższe wokół bieguna wegetatywnego drugi gradient, odpowiedzialny za tendencje wegetatywne, posiadałby maksymalne stężenie w rejonie bieguna wegetatywnego, a minimalne na biegunie animalnym.

Hipoteza ta znalazła potwierdzenie w doświadczeniach, w których Horstadius łączył ze sobą komórki pochodzące z poszczególnych wieńców blastomerów w różnych kombinacjach ilościowych i jakościowych. Założył on w związku z tym, że tendencje animalne zaznaczone być muszą najsilniej w tych komórkach, które zawierają cytoplazmę z samego bieguna animalnego, czyli w komórkach wieńca ax, natomiast tendencje wegetatywne w komórkach pochodzących z bieguna wegetatywnego, a więc w mikromerach. Zgodnie z tym założeniem okazało się, że dla otrzymania prawidłowo zbudowanej larwy wystarczy połączyć komórki wieńca ax

z trzema lub czterema mikromerami dodanie mniejszej ich ilości, np. jednego lub dwóch, wprawdzie wzmaga tendencje wegetatywne, jednak dla uzyskania pożądanego efektu nie są one wystarczające (ryc. 181).

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>